Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ πανηγυρικά σήμερα τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, Ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ Ἁγίου τοῦ αἰῶνος μας, ὅπως ὀνομάζεται. Γεννήθηκε τό 1846 στήν Σηλυβρία τῆς Θράκης. Μικρός, 14 ἐτῶν, πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐργάστηκε ὡς ὑπάλληλος καί κατόπιν ὡς παιδονόμος στό σχολεῖο τοῦ Μετοχίου τοῦ Παναγίου Τάφου. Τό 1876 ἐκάρη μοναχός στήν Νέα Μονή Χίου μέ τό ὄνομα Λάζαρος καί χειροτονήθηκε διάκονος, ὀνομασθείς Νεκτάριος.
Τό 1881 ἦλθε στήν Ἀθήνα, ὅπου μέ ἔξοδα τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Σωφρονίου Δ’, σπούδασε Θεολογία καί μετά τήν εἰς πρεσβύτερον χειροτονία του, διετέλεσε πατριαρχικός ἐπίτροπος στό Κάιρο.
Τό 1889 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Ἡ δράση του ὡς Μητροπολίτου ἦταν καταπληκτική καί ἕνεκα αὐτοῦ, ἦταν βασικός ὑποψήφιος τοῦ Πατριαρχικοῦ θρόνου Ἀλεξανδρείας. Λόγω ὅμως φθονερῶν εἰσηγήσεων καί αἰσχρῶν συκοφαντιῶν πρός τόν Πατριάρχη Σωφρόνιο, ὁ ταπεινόφρων Νεκτάριος, γιά νά μήν λυπήσει τόν γέροντα Πατριάρχη, ἐπέστρεψε στήν Ἑλλάδα.
Διετέλεσε Ἱεροκήρυκας Εὐβοίας, Φθιώτιδος, Φωκίδος καί διευθυντής τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς. Στά κηρύγματά του, πλῆθος λαοῦ μαζευόταν, γιά νά «ρουφήξει» τό νέκταρ τῶν ἱερῶν λόγων του. Τό 1904 ἵδρυσε γυναικεία Μονή στήν Αἴγινα, τῆς ὁποίας ἀνέλαβε προσωπικά τήν διοίκηση, ἀφοῦ ἐγκαταβίωσε ἐκεῖ μετά τήν παραίτησή του ἀπό τήν Ριζάρειο Σχολή.
Ἔγραψε ἀρκετά συγγράμματα, κυρίως βοηθητικά τοῦ θείου κηρύγματος. Ἡ ταπεινοφροσύνη του, ἡ φιλανθρωπία του, ἡ ὑπομονή καί ἡ συγχωρητικότητά του ὑπῆρξαν παροιμιώδεις. Ἀπεβίωσε τό ἀπόγευμα τῆς 8ης Νοεμβρίου 1920. Τόση δέ ἦταν ἡ ἁγιότητά του, ὥστε ἐπετέλεσε πολλά θαύματα, πρίν ἀλλά καί μετά τόν θάνατό του.
Κύριο γνώρισμα στήν ζωή τοῦ Ἁγίου ἦταν οἱ ποικίλες θλίψεις, τίς ὁποῖες ἀντιμετώπισε μέ πολλή ὑπομονή. Στήν Σοφία Σειράχ διαβάζουμε, «Παιδί μου, ἐάν ἔρχεσαι γιά νά ὑπηρετήσεις τόν Θεό, προετοίμασε τήν ψυχή σου νά δοκιμάσει πειρασμούς» (Σοφία Σειράχ 2, 1). Ὁ χριστιανός πρέπει ὅλα τά γεγονότα στήν ζωή του, εἴτε εἶναι ἐξωτερικές πιέσεις καί θλίψεις, εἴτε ἐσωτερικοί πειρασμοί καί λογισμοί, νά τά ἀντιμετωπίζει σωστά καί μέ βάση τά χαρίσματα πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει «ἐν παντί συνιστῶντες ἑαυτούς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσι» (Β’ Κορ. 1, 4), δηλαδή, μέ κάθε τρόπο νά συστήνουμε τούς ἑαυτούς μας καί νά ἀποδεικνυόμαστε ἀληθινοί διάκονοι τοῦ Θεοῦ, μέσα ἀπό θλίψεις καί πολλή ὑπομονή.
Τό πρῶτο εἶδος τῶν θλίψεων στήν ζωή μας, κατά τούς Ἱερούς Πατέρες, εἶναι οἱ σωματικές θλίψεις, λόγω τῆς ἀσθενείας καί τῶν σωματικῶν ἐλαττωμάτων στήν φύση μας, ἀπό τήν φυσική φθορά τοῦ σώματος. Σ΄ αὐτές τίς περιπτώσεις, ἡ ὑπομονή καί ἡ καρτερία θά μᾶς ἐνισχύσουν νά ἀντέχουμε τίς θλιβερές αὐτές μεταπτωτικές συνέπειες.
Τό δεύτερο εἶδος τῶν θλίψεων, προέρχεται ἀπό ἀσθένειες καί ἄσχημες καταστάσεις, πού ἔχουν αἰτία ὅμως τήν ἁμαρτία. Ὁ Μέγας Βασίλειος θά πεῖ, πώς πολλοί ἄνθρωποι ἀπό τήν ἀπρόσεκτη ἁμαρτωλή ζωή τους εἶναι «ἀνίατα νοσοῦντες».
Τό τρῖτο εἶδος τῶν θλίψεων εἶναι, ὅταν παραχωρεῖ ὁ Θεός πειρασμούς καί δοκιμασίες στήν ζωή μας, «διά τήν ἑκάστου δοκιμήν καί τελείωσιν» κατά τόν Ἱερό Χρυσόστομο, γιά νά ὁδηγηθοῦμε δηλαδή στήν τελείωση, ὅπως ἡ συγκύπτουσα τοῦ Εὐαγγελίου, «ἧν ἔδησε ὁ σατανᾶς ἰδοῦ δέκα καί ὀκτώ ἔτη» (Λουκ. 13, 16) καί ὅπως ὁ δίκαιος καί πολύαθλος Ἰώβ.
Ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, πίστευαν πώς οἱ παντοειδεῖς θλίψεις εἶναι ὁ κλῆρος τῶν πιστῶν. Κανείς δέν ἀνέβηκε στόν οὐρανό μέ ἄνεση καί κανείς δέν προόδευσε πνευματικά μέσα ἀπό τήν καλοπέραση. Νά ζητοῦμε, ὄχι νά φύγουν οἱ θλίψεις, ἀλλά νά γίνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στήν ζωή μας καί μέ δοξολογία καί εὐχαριστία νά συμμετέχουμε στά παθήματα τοῦ Χριστοῦ, φέροντες γενναίως τίς θλίψεις μας μέ ὑπομονή. Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
