«Χαῖρε ἡ ράβδος ἡ μυστική, ἄνθος τό ἀμάραντον ἡ έξανθήσασα»
(ζ΄ κανών τοῦ Ἀκαθίστου)
Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Τό ἱερό βιβλίο τῶν Ἀριθμῶν, τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μᾶς διασώζει τήν θλιβερή ἱστορία τῆς ἀποστασίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καί συνάμα τήν θεϊκή ἐπέμβαση μέ ἀποδέκτη, ὄχι μόνο αὐτόν τόν λαό, ἀλλά καί τόν λαό τῆς Χάριτος, τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἄλλωστε ἡ Παλαιά Διαθήκη προετοιμάζει τόν ἐρχομό τῆς Καινῆς.
Στήν ἀμφισβήτηση τῆς ἀρχηγίας τοῦ Μωυσέως καί τήν ἐπανάσταση ἐναντίον του καί τοῦ Ἀαρών ἀπό ὁμάδα Ἰσραηλιτῶν μέ ἀρχηγό τόν Κορέ, ὁ θεόπτης Μωυσῆς ἀφήνει τήν ἐπίλυση τῆς ὑποθέσεως στόν Θεό. Ὁ Θεός ὅρισε νά ἑτοιμάσει κάθε ἀρχηγός φυλῆς ἕνα ραβδί, νά γράψει τό ὄνομά του καί νά τοποθετηθοῦν στήν Σκηνή τοῦ Μαρτυρίου γιά νά δείξει ὁ Θεός τό θέλημά Του. Ὁ ἀρχηγός τοῦ ὁποίου τό ραβδί θά ἔβγαζε βλαστάρια, θά ἦταν ὁ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ. Τήν ἄλλη μέρα βλάστησε τό ραβδί τοῦ Ἀαρών, ἄν καί ξερό. «Καί ἰδοῦ ἐβλάστησεν ἡ ράβδος Ἀαρών καί ἐξήνεγκεν ἄνθη καί ἐβλάστησε κάρυα» (Ἀριθμ. 17, 16). Ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών προτυπώνει τήν Θεοτόκο, καί ἀνθοφόρησε τό ἀμάραντο ἄνθος, τόν ἀληθινό καί «Μέγα Ἀρχιερέα τῆς φύσεως, τόν ἀρχηγόν τῆς πίστεως Ἰησοῦ» (Ἑβρ. 12, 2).
Ἐπίσης, ὁ προφήτης Ἠσαΐας ὀνομάζει προφητικά τήν Παρθένο, ράβδο τοῦ Ἰεσσαί «καί ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί καί ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης ἀναβήσεται». Ὁ Ἰεσσαί εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Δαβίδ καί πρόγονος τῆς Θεοτόκου. Ἀπό τόν Ἰεσσαί, πού ἀποτελεῖ τήν ρίζα, βλαστάνει ἡ ράβδος, πού προεικονίζει τήν Παναγία καί ἀπό αὐτήν ἀνθίζει τό ἄνθος, πού προεικονίζει τόν Χριστό. «Ράβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί καί ἄνθος ἐξ αὐτῆς, Χριστέ, ἐκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας…».
Ἐπισημαίνοντας ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σέ μία ὁμιλία του γιά τό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου λέει καί τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: «Ὦ Παρθένε θεία καί τώρα οὐράνια, πῶς νά περιγράψω ὅλα τά δικά σου χαρίσματα; Πῶς νά σέ δοξάσω, ἐσένα τόν θησαυρό τῆς δόξας; Ἀκόμα καί ἡ μνήμη σου μόνο ἁγιάζει αὐτόν πού τήν χρησιμοποιεῖ. Πρός ἐσένα καί ἡ κλίση μόνο καθιστᾶ τόν νοῦ καθαρώτερο, ἀνεβάζοντάς τον ἀμέσως πρός θεῖο ὔψος». Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τήν ὀνομάζει «Κεχαριτωμένη», δηλαδή πεπληρωμένη ἀπό τήν θεϊκή χάρι. Κεχαριτωμένη, διότι ἦταν «πλήρης πασῶν τῶν χαρίτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ὅπως θά τονίσουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ «ράβδος η μυστική», ἡ Κεχαριτωμένη Μαρία, ἀκατέργαστη ἀπό ἀνθρώπινη δύναμη, προσφέρει στόν κόσμο τό ἄνθος τῆς ζωῆς, τόν παρθενικό της τόκο, τόν Χριστό, πού εἶναι ἕνα οὐράνιο ἄνθισμα χαρᾶς γιά τόν πεπτωκότα ἄνθρωπο καί συγχρόνως ἀνάπλαση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί ὅλης τῆς δημιουργίας.
Γι’ αὐτό καί ὅσοι μετέχουν στήν ζωή τῆς Θεοτόκου, στήν ζωή τοῦ μυστικοῦ Σώματος τοῦ Χριστού, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἀνθίζουν καί προσφέρουν καρπούς πνευματικούς. Εἶναι καί αὐτοί εὐωδέστατα ἄνθη τοῦ Παραδείσου. Γίνονται κλάδοι τῆς μυστικῆς ράβδου τῆς Θεοτόκου καί ἀποτελοῦν ἕναν ἐπίγειο παράδεισο, μέ προορισμό τόν Οὐράνιο Παράδεισο καί τήν ἀτελεύτητη τελειότητα στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἄλλωστε, αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς Ἐκκλησίας, νά μεταβάλλει τόν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας, σέ ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
