«Σύ γάρ, ἀπειρόγαμε Παρθένε, ἔσχες ἐν μήτρᾳ τόν ἐπί πάντων Θεόν» (Ε΄ Ὠδή Κανόνος τῆς Θεοτόκου)
Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Ὅπως κάθε μικρό παιδί στίς δύσκολες καί στενάχωρες στιγμές τῆς ζωῆς του βρίσκει καταφυγή στήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας του, ἔτσι καί κάθε χριστιανός σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς του, βρίσκει ἀληθινό καταφύγιο καί παρηγοριά στό Ἅγιο πρόσωπο τῆς Μητέρας ὅλων, τήν Παναγία μας. Στήν περίοδο πού διανύουμε, τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀγωνιζόμενοι κατά τῶν παθῶν, πιεζόμενοι ἀπό τά κύματα τῆς ἁμαρτίας καί πορευόμενοι πρός τά Ἅγια Πάθη καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί, ἰδιαιτέρως προστρέχουμε «στήν Θεοτόκο καί Μητέρα τοῦ Φωτός», ὥστε νά λάβουμε δύναμη ἀπό τήν ἀγάπη Της καί τίς μεσιτεῖες Της.
Στήν σειρά τῶν θαυμάτων, θά μπορούσαμε νά ποῦμε, ὅτι τό θαῦμα τῆς Παρθένου κατέχει πρωτεύουσα θέση, καί ἀπέναντι σέ αὐτό, ὁ ἄνθρωπος καταπλήσσεται καί κυριεύεται ἀπό ἱερό δέος. Ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ Παρθένος Κόρη, χωρίς νά λειτουργήσουν σ’ αὐτήν οἱ φυσικοί νόμοι τῆς συλλήψεως καί τῆς κυήσεως, μπόρεσε νά συλλάβει καί νά γεννήσει. Τό μεγάλο θαῦμα ὅμως εἶναι, πώς μπόρεσε νά χωρέσει στήν μήτρα Της ὁ ἀχώρητος Θεός!
Εἶναι, λοιπόν, καί λέγεται Μητέρα ἡ Παρθένος κατά δύο τρόπους. Πρῶτον, Μητέρα τοῦ Θεοῦ, καί δεύτερον Μητέρα πάντων τῶν χριστιανῶν. Εἶναι Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἀληθῶς Θεοτόκος, διότι ἀληθῶς γέννησε αὐτόν τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν ἀδιάφθορη μήτρα Της, ὅπου ὁ Λόγος κατοίκησε καί ἕνωσε σέ ἀδιαίρετη ὑπόσταση, τήν θεία Του μέ τήν ἀνθρώπινη φύση. Εἶναι, ὅμως, ὑπέρ φύσιν καί ἔννοιαν καί θετή Μητέρα ὅλων τῶν χριστιανῶν, διότι ἄν ἐμεῖς διά τήν χάριν τῆς υἱοθεσίας εἴμαστε ἀδελφοί τοῦ Χριστοῦ, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο «εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς» (Ρωμ. 8, 29), συνεπάγεται ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε θετοί υἱοί τῆς Θεομήτορος.
Ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡ Παναγία μας ἔχει τόση χάρι ἀπό τόν Θεό, τήν ὁποία δίνει στούς χριστιανούς, ὥστε ἡ Παρθένος νά εἶναι πέλαγος χαρίτων. Πώς, λοιπόν, νά μήν ἀγαποῦμε καί νά μήν εὐλαβούμαστε τήν Θεοτόκο, ὅταν ἀπολαμβάνουμε τήν θεομητορική στοργή Της καί τήν βοήθειά Της ἀνά πᾶσα στιγμή; Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε: «ἐμεῖς οἱ χριστιανοί ἀγαποῦμε καί τιμοῦμε τόσο πολύ τήν Παναγία, γιατί περισσότερο ἀγαποῦμε καί τιμοῦμε τόν Χριστό». Δέν εἶναι δυνατόν κάποιος πού ἀγαπᾶ τήν Παναγία, νά μήν ἀγαπᾶ τόν Χριστό, ὅπως καί ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Χριστό, εἶναι ἀδύνατον νά μήν ἀγαπᾶ καί τήν Μητέρα Του. «Πᾶς ὁ ἀγαπῶν τήν γεννήσασαν ἀγαπᾷ καί τόν γεγεννημένον ἐξ αὐτῆς» (Α΄ Ἰωάν. 5, 1).
Ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἔγραψε πώς «ὅποιος δέν τιμᾶ καί δέν εὐλαβεῖται τήν φυσική μητέρα του, δέν εἶναι ἄξιος νά λέγεται ἄνθρωπος. Ὅποιος δέν τιμᾶ καί δέν εὐλαβεῖται τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι ἄξιος νά λέγεται χριστιανός. Ποιός μπορεῖ νά καυχηθεῖ ὅτι εἶναι πιστός δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, ἄν δέν εἶναι πιστός δοῦλος καί τῆς Μητρός Του, ἤ ὅτι εἶναι εὐλαβής τοῦ Υἱοῦ, χωρίς νά εἶναι καί τῆς Μητρός; Χριστιανοί, μικροί καί μεγάλοι, ὅσοι λατρεύετε καί προσκυνεῖτε το ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, νά τιμᾶτε καί νά εὐλαβεῖσθε καί τό ὄνομα τῆς Παρθένου Μαρίας, τῆς Μητρός τοῦ Κυρίου καί Μητρός ἡμῶν». Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
