Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Οἱ ἀδελφοί Κοσμᾶς καί Δαμιανός, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν τήν ἐποχή πού αὐτοκράτορας τῶν Ρωμαίων ἦταν ὁ Καρῖνος (τέλη 3ου αἰ. μ.Χ.), ἦταν ἰατροί στό ἐπάγγελμα καί παρεῖχαν ἰάσεις σέ ὅλους ὅσους εἶχαν ἀνάγκη καί γιά ἀντάλλαγμα δέν λάμβαναν χρήματα, ἀλλά τό μόνο πού ζητοῦσαν ἦταν νά πιστεύσουν στόν Χριστό. Γι’ αὐτό, ἄλλωστε, τούς ἐδόθη καί ἡ ἐπωνυμία «Ἀνάργυροι», πού τούς συνοδεύει ἀπό τότε ὡς τιμητικός τίτλος.
Κάποιοι ὅμως συκοφάντες, διέβαλαν τούς Ἁγίους στόν αὐτοκράτορα καί τοῦ εἶπαν ὅτι οἱ θεραπεῖες καί τά θαύματα πού ἐπιτελοῦσαν τά ἔκαναν μέ μαγικές τέχνες. Τότε οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι ἐπειδή δέν ἤθελαν νά ὁδηγηθοῦν ἄλλοι ἀντί αὐτῶν στόν αὐτοκράτορα, προσῆλθαν μόνοι τους ἐνώπιόν του, καί ὁ Καρῖνος προσπάθησε νά τούς μεταπείσει νά ἀρνηθοῦν τόν Χριστό. Ἐκείνοι ὅμως, ὄχι μόνο δέν ἀρνήθηκαν τήν πίστη τους, ἀλλά κατάφεραν νά μεταπείσουν καί νά ἀλλάξουν καί τόν ἴδιο τόν αὐτοκράτορα, ἀφοῦ καί ὁ ἴδιος δέχτηκε τίς θεραπευτικές τους ἰάσεις.
Συγκεκριμένα, ὅταν ὁ Καρῖνος ἀνέκρινε τούς Ἁγίους, μετατοπίστηκε ἡ θέση τοῦ προσώπου του, καί στράφηκε πρός τήν ράχη του. Ἀμέσως τότε, οἱ Ἅγιοι τόν θεράπευσαν μέ τήν προσευχή τους στόν Χριστό. Ἐξαιτίας αὐτοῦ τοῦ θαύματος, πίστευσαν στόν Χριστό ὅσοι βρίσκονταν ἐκείνη τήν στιγμή μπροστά σ’ αὐτό πού συνέβη, καί ὁ ἴδιος ὁ αὐτοκράτορας τούς ἔστειλε πίσω στούς συγγενεῖς τους μέ μεγάλες τιμές.
Ἀργότερα ὅμως, μετά ἀπό μεγάλο χρονικό διάστημα, οἱ Ἅγιοι φθονήθηκαν ἀπό τόν ἴδιο τόν δάσκαλο πού τούς εἶχε μάθει τήν ἰατρική ἐπιστήμη, γιατί εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλη δόξα καί φήμη. Γι’ αὐτόν τόν λόγο, τούς ἀνέβασε σέ κάποιο ὄρος γιά νά μαζέψουν, δῆθεν, κάποια βότανα καί ἐκεῖ τούς ἐπιτέθηκε μέ πέτρες καί τούς θανάτωσε.
Μέσα ἀπό τόν βίο, λοιπόν, τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, θαυμάζουμε τήν προσφορά τους πρός τόν πάσχοντα ἄνθρωπο, ὄχι γιά προσωπικό τους ὄφελος ἤ δόξα ἤ ἐπαίνους, ἀλλά ὅλα πρός δόξαν Θεοῦ. Ἡ καλλιέργεια τῆς ἀρετῆς καί εἰδικώτερα τῶν ἀγαθῶν ἔργων εἶναι καί πρέπει νά εἶναι καθημερινό βίωμα καί ἐμπειρία τοῦ Χριστιανοῦ.
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μᾶς παροτρύνει, «Νά ἀφήσουμε τήν ἀρρωστημένη φλυαρία καί νά προχωρήσουμε στήν ἐκτέλεση ἀγαθῶν πράξεων, ὅπως εἶναι ἡ φιλαδελφία, ἡ φιλοξενία καί ἰδιαιτέρως ἡ ἐλεημοσύνη, γιά νά κερδίσουμε τά ἀγαθά πού μᾶς ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Ὁ γνήσιος χριστιανός ἐκτελεῖ καλά ἔργα μέ κάθε ἐπιμέλεια χωρίς νά καυχᾶται, καί ἐνδιαφέρεται μόνο ὁ Θεός νά τά γνωρίζει, ὁ ὁποῖος καί θά ἀποδώσει στόν καθένα ἀνάλογα μέ τά ἔργα του».
Γι’ αὐτό, ἐξάλλου, τιμοῦμε τούς Ἁγίους, γιατί χωρίς καθαρό νοῦ καί χωρίς τήν μίμηση τῆς ζωῆς τῶν Ἁγίων, δέν εἶναι δυνατόν κανείς νά καταλάβει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἡ Θεότητα κατά τόν Μεγάλο Ἀθανάσιο, δέν κατανοεῖται ἀπό λογικά ἐπιχειρήματα, ἀλλά διά τῆς πίστεως καί τοῦ εὐσεβοῦς φρονήματος μετ’ εὐλαβείας.
Ἂς παρακαλοῦμε, λοιπόν, τούς Ἁγίους καί θαυματουργούς Ἀναργύρους, νά πρεσβεύουν στόν Κύριο, ὥστε κάθε χάρισμα πού μᾶς ἔδωσε, νά τό καλλιεργοῦμε ταπεινά, μέ τήν συναίσθηση ὅτι τίποτε δέν μποροῦμε νά κατορθώσουμε χωρίς τήν βοήθειά Του, καί μέ ἀγάπη πρός τούς συναθρώπους γύρω μας. Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
