Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Ὅλη ἡ Διακαινήσιμος Ἑβδομάδα ἀλλά καί ὅλη ἡ περίοδος τοῦ Πεντηκοσταρίου, εἶναι περίοδος δοξολογίας, προσκυνήσεως καί λατρείας τοῦ, ἐκ νεκρῶν, Ἀναστάντος Σωτῆρος Χριστοῦ. Μέσα στήν λαμπρή ἀτμόσφαιρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, συναχθήκαμε ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Δέν θά μπορούσαμε νά ξεχάσουμε αὐτήν τήν χαρμόσυνη ἑβδομάδα, πού ὡς μία ἡμέρα λογίζεται, τήν πηγή τῆς Ζωῆς, τήν Ὑπεραγία μας Θεοτόκο.
Μία ἀπό τίς πλέον χαρακτηριστικές ὀνομασίες πού ἔδωσαν οἱ πιστοί στήν Παναγία, λόγω τῶν πολυάριθμων θαυμάτων Της, εἶναι αὐτή τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Ἀπό τό ἄχραντο σῶμα τῆς Θεοτόκου, πήγασε τό «ὕδωρ τό Ζῶν», δηλαδή ὁ Χριστός. Ἔτσι, ἡ Παναγία μας εἶναι καί λέγεται «ἀκένωτος πηγή», ἡ ὁποία παρέχει στούς πιστούς τά ἰάματα.
Στήν Κωνσταντινούπολη, τόν 5ο αἰῶνα, ἀνευρέθη ὑπό τοῦ βασιλέως Λέοντος Α΄ τοῦ Θρακός (457 – 474), τοῦ ἐπικαλουμένου Μακέλη, Ἁγίασμα τῆς Παναγίας, πλησίον τοῦ ὁποίου ὁ Βασιλιάς ἔκτισε μεγαλοπρεπέστατο Ἱερό Ναό ἀφιερωμένο στήν Ζωοδόχο ἤ Ζωηφόρο Πηγή, δηλαδή τήν Παναγία. Ἔτσι, γιά τό Ἁγίασμα πού ἀνέβλυζε συνεχῶς καί παρεῖχε ἰάσεις δίπλα στόν ναό, δέν θά μποροῦσε νά ὑπάρξει καλύτερο ὄνομα. Τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ αὐτοῦ τελέσθηκαν τήν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου Ἑβδομάδος, καί ἔκτοτε καθιερώθηκε νά ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τήν μνήμη τῶν ἐγκαινίων αὐτοῦ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, κάθε χρόνο τήν ἴδια ἡμέρα.
Γράφει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς γιά τήν Θεοτόκο, πώς «Μόνη καί μόνον τόν Θεόν θεωρουμένη, Μόνη καί μόνον τόν Κύριον μεγαλύνουσα καί μόνη παρά μόνου τοῦ Κυρίου μεγαλυνομένη. Μόνη καί μόνον τόν Κύριον ἀγαπῶσα καί μόνη παρά μόνον τοῦ Κυρίου ἀγαπωμένη».
Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία διδάσκει, πώς ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ διοχετεύεται στόν κόσμο ἀκόμα καί μέσῳ τῶν ὑλικῶν στοιχείων, διότι μέ τήν Σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἔχει καθαγιαστεῖ ὁλόκληρη ἡ κτίση. Τό πιό εὐλογημένο στοιχεῖο εἶναι τό νερό. Αὐτό δίνει ζωή στόν ἄνθρωπο καί σέ ὅλα τά ὄντα. Χάρη στήν χρησιμότητά του γιά τήν ζωή, κατέστη τό πιό συνηθισμένο μέσον τῆς θείας χάριτος στήν ἀνθρωπότητα.
Ἀπό τά πρῶτα χριστιανικά χρόνια ὑπῆρχαν στήν Ἐκκλησία «ἁγιάσματα», δηλαδή πηγές, στίς ὁποῖες συνέρρεαν οἱ πιστοί γιά νά ζητήσουν τήν εὐλογία καί τήν χάρι τοῦ Θεοῦ. Τά περισσότερα «ἁγιάσματα» εἶναι ἀφιερωμένα στήν Θεοτόκο, διότι μετά τόν Τριαδικό Θεό, ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ ἁγιώτερη ὕπαρξη καί ἡ ἀέναη πηγή εὐλογίας τοῦ κόσμου. Τά «ἁγιάσματα» αὐτά τῆς Θεοτόκου, θεωροῦνται καί εἶναι ἱερά, καί οἱ ἄνθρωποι πού μέ πίστη προστρέχουν σέ αὐτά, ἀντλοῦν πλῆθος θαυματουργῶν ἰάσεων.
Ἡ ζωή τῆς Θεοτόκου ἀποτελεῖ ἔμπρακτη δοξολογία πρός τόν Τριαδικό Θεό καί ἡ προφορά καί μόνο τοῦ Παναγίου ὀνόματός Της, μᾶς λυτρώνει ἀπό πολλά δεινά, διότι ἔχει ὡς Μήτηρ Θεοῦ, παρρησία πρός τόν Υἱόν Της. Ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού δέν ἔχει νά καταθέσει μιά ἐμπειρία τῆς θείας εὐεργεσίας Της; Στόν κίνδυνο ἀλλά καί σέ σημαντικά εὐχάριστα γεγονότα, ἐμεῖς οἱ πιστοί ἀσυναίσθητα προφέρουμε τό ὄνομά της καί αὐτό τό ὄνομα εἶναι ἡ πηγή τῆς δύναμης καί τῆς προστασίας μας.
Γι΄ αὐτό, εὐχαριστώντας τήν νοητή Ζωοδόχο Πηγή, τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ἄς τήν παρακαλέσουμε νά ἀνοίξει τούς ἀκενώτους κρουνούς τοῦ θείου ἁγιασμοῦ καί νά εἰρηνεύει τόν κόσμο μας. Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
