Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Βρισκόμαστε λίγο πρὶν τὸ τέλος τοῦ ὑπέροχου καὶ κατανυκτικοῦ σταδίου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἡ κατάνυξη, ἡ μετάνοια καὶ ἡ συντριβὴ τὴν ὁποία βιώσαμε καθ΄ὅλη τὴν σταυροαναστάσιμη αὐτὴ περίοδο τῆς χαρμολύπης, ὅπως τὴν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κορυφώνεται καθὼς βαδίζουμε πρὸς τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ὁ δρόμος ὁλοκληρώνεται, τὸ κενὸ μνημεῖο εἶναι πλέον ὁρατό. Ἀπὸ ἐκεῖ θὰ ἐκτιναχτεῖ τὸ ἄκτιστο καὶ ὑπερκόσμιο φῶς τῆς Ἀναστάσεως, τὸ ὁποῖον θὰ μᾶς λαμπρύνει καὶ θὰ ἀνανοηματοδοτήσει ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξη μας.
Στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα, ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος μᾶς παρουσιάζει τὸν Κύριό μας καὶ τοὺς Μαθητὲς Του «ἀναβαίνοντες εἰς ῾Ἴεροσόλυμα (Μρκ. Ι ΄32)». Μαζὶ βαδίζουν, ἡ καρδιὰ καὶ ἡ σκέψη τους ὅμως ἀπέχουν πολὺ μεταξύ τους.
Ἀπὸ τὴν μιὰ ὁ Κύριος, σὲ μία συμβολικὴ κίνηση ὑψίστης σημασίας, βαδίζει «προάγων τοὺς Μαθητές Του» (Μρκ.Ι΄32). Προηγεῖται, δηλαδή, αὐτῆς τῆς πορείας, γεγονὸς βέβαια αὐτονόητο, καθώς, ὡς Διδάσκαλος, ἀκολουθεῖται ἀπὸ τοὺς Μαθητές Του.
Καθ΄ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς πορείας τους, γιὰ τρίτη καὶ τελευταία φορά, προλέγει στοὺς Μαθητὲς ὅλα ὅσα πρόκειται νὰ συμβοῦν: Ἀπὸ τὴν ἀτιμωτικὴ σύλληψη, τὰ μαρτύρια καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς, μέχρι τὴν Σταυρικὴ Θυσία, τὸ Θάνατο καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση κατὰ τὴν τρίτη ἡμέρα.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ Μαθητὲς μᾶς προβληματίζουν μὲ τὴν στάση τους. Ἔχουν ἄλλες προτεραιότητες, δὲν συνειδητοποιοῦν τὰ φοβερὰ γεγονότα ποὺ πλησιάζουν καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται τὶς πνευματικὲς διαστάσεις αὐτῆς τῆς πορείας. Πιστεύουν ὅτι ἀνεβαίνουν στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ ἑορτάσουν ἕνα ἀκόμη Ἑβραϊκὸ Πάσχα. Παρ ὅ,τι καὶ στὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται πὼς «ἐθαμβοῦντο καὶ ἐφοβοῦντο (Μρκ. Ι΄32)», καθὼς ἀκοῦν ἀπὸ τὸν Χριστὸ γιὰ πρωτοφανεῖς ἐξελίξεις ποὺ θὰ συμβοῦν, ἐν τούτοις δὲν κατανοοῦν καὶ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ προσεγγίσουν τὸ βαθύτερο νόημα ὅλων ἐκείνων ποὺ ἄκουσαν καὶ βίωσαν τρία ὁλόκληρα χρόνια κοντὰ στὸν Ἰησοῦ ἀλλὰ καὶ ἐκείνων ποὺ πρόκειται νὰ συμβοῦν. Ἡ συνέχεια τῆς περικοπῆς τὸ ἐπιβεβαιώνει: Καθὼς πορεύονται πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα, τὸν ἀπομονώνουν ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, οἱ υἱοὶ Ζεβεδαίου (Μρκ.Ι΄35) καί, διασπῶντας τὴν ἑνότητα τῶν Μαθητῶν, Τοῦ ζητοῦν κάτι ἀπίστευτο: Τὴν πρωτοκαθεδρία σὲ μία Βασιλεία, τὴν ὁποίαν φαντάζονται ἐπίγεια καὶ ἔνδοξη.
«Καὶ δοῦναι τὴν ψὺχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν (Μρκ.Ι΄45)». Ὁ Μεγάλος Παιδαγωγὸς Ἰησοῦς, παρὰ τὴν ὁλοφάνερη ἀδυναμία τῶν Μαθητῶν Του νὰ κατανοήσουν, ἐπιμένει: Μιλᾶ γιὰ τὸ ἑκούσιο Πάθος Του, ποὺ θὰ ἀποτελέσει «λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Μρκ.Ι΄45), δηλαδὴ θὰ ἀντισταθμίσει καὶ θὰ ἐξουδετερώσει τὶς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας, στὴν ὁποία εἶναι ὑπόδουλοι πολλοί, ἐννοῶντας τὸ σύνολο τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Δὲν ἀρκεῖται ὅμως σὲ αὐτό: Σπεύδει νὰ προειδοποιήσει τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, οἱ ὁποῖοι ὁραματίζονται μεγαλεῖα ἐξουσίας, πῶς, στὴν πραγματικότητα, ζητοῦν κάτι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τὸ ἀντέξουν. Συγχρόνως, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀνατρέψει τὴν κοινὴ λογική, ἡ ὁποία διακατέχει τὸν κάθε ἄνθρωπο τοῦ κόσμου τούτου: Διαχωρίζει τὴν πνευματικὴ ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ζωὴ καί, οὐσιαστικά, τοὺς καλεῖ νὰ ἐπιλέξουν, λέγοντάς τους:
«ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γὲνέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος,καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γὲνέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος·(Μρκ.Ι΄43-44)».
Νοητὰ κι ἐμεῖς «ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα», ὅπως ἀκριβῶς στὴν σημερινὴ Εὐαγγελικὴ Περικοπή. Μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη σὲ Εκεῖνον ποὺ εἶναι ὁ Ζωοδότης καὶ ὁδηγὸς τῆς ὑπάρξεώς μας, ἐναποθέτουμε σὲ Αὐτὸν τὸ «εἶναι» μας, χωρὶς νὰ ἀπογοητευθοῦμε.
Τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ θὰ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἀναβαπτισθοῦμε πνευματικὰ στὴν κολυμβήθρα τῆς ἡρωικῆς Θυσίας τῶν Ἐλευθέρων Πολιορκημένων Ἐξοδιτῶν, ποὺ, πρὶν ἀπὸ διακόσια ἔτη, ἔδωσαν τὴν δική τους ἀπάντηση στὴν πνευματικὴ καταδυνάστευση ποὺ θέλησαν νὰ τοὺς ἐπιβάλλουν ἀλλόφυλοι καὶ ἀλλόθρησκοι. Μὲ τὴν Ἔξοδὸ τους προσέφεραν καὶ ἐκεῖνοι μὲ τὴν σειρά τους «τὴν ψυχὴν αὐτῶν λύτρον ἀντὶ πολλῶν». Καὶ ἡ θυσία τους δικαιώθηκε, μιᾶς καὶ ὑπῆρξαν οἱ πρωταγωνιστὲς στὸ κομβικὸ αὐτὸ γεγονὸς, ποὺ ἔδωσε νέα πνοὴ στὸν ἐθνικοαπελευθερωτικὸ ἀγῶνα τῶν Ἑλλήνων καὶ ὁδήγησε τὶς Μεγάλες Δυνάμεις νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν ἕως τότε ἀδιάφορη στάση τους ἀπέναντι στὴν Ἐπανάσταση.
Διακόσια ἔτη ἄσβεστης μνήμης, σεβασμοῦ καὶ θαυμασμοῦ. Διακόσια ἔτη εὐλάβειας στὴν ἡρωική τους θυσία. Κάθε χρόνο, τὸ ἴδιο δέος καὶ ἡ ἴδια συγκίνηση διαπερνοῦν τὶς ψυχές μας. Ἰδιαίτερα ὅμως τὸ φετινὸ ἔτος ἀποτελεῖ ὁρόσημο γιὰ τὴν τοπική μας Ἐκκλησία. Μὲ κάθε ἐκκλησιαστικὴ λαμπρότητα καὶ ἐπισημότητα, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ ἔτους, τιμοῦμε τὴν ἱστορικὴ διακοσιοστῆ ἐπέτειο. Πολλὲς καὶ σημαντικὲς ἐκδηλώσεις, σὲ κάθε σπιθαμὴ τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως, λαμπρύνουν τὸν ἐπετειακὸ καὶ πανηγυρικὸ αὐτὸν χαρακτῆρα.
Τὸ ἐπίκεντρο βέβαια τῶν πανηγυρικῶν ἑορτασμῶν τοῦ Ἐπετειακοῦ αὐτοῦ Ἔτους δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι τὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. «Ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι» ἀγαπητοὶ μοῦ ἀδελφοί. Μέσα στὴν ἀτελεύτητη χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως, σὲ ἕνα περίπου μῆνα, ὡς Ἐπίσκοπος καὶ Μητροπολίτης σας, σᾶς ἀπευθύνω πνευματικὸ προσκλητήριο, ὥστε νὰ γίνετε κοινωνοὶ τῆς μεγάλης πνευματικῆς χαρᾶς ποὺ θὰ βιώσουμε ὡς τοπικὴ Ἐκκλησία. Ὅλοι ἑνωμένοι, Κλῆρος καὶ λαός, τὴν Πέμπτη 30 Ἀπριλίου καὶ ὥρα 18:00μ.μ., θὰ ὑποκλιθοῦμε ταπεινὰ στὴν Γερόντισσα τοῦ Ἁγίου Ὅροῦς καὶ πνευματικὴ Μητέρα ὅλων μας, τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ὑποδεχόμενοι, στὴν ἱστορικὴ κεντρικὴ Πύλη τῆς Ἱερὰς Πόλεως τοῦ Μεσολογγίου, τὴν Ἱερὰ Εἰκόνα τοῦ «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ», ἡ ὁποία ἵσταται ἀποθησαυρισμένη στὸν Ἱερό Ναὸ τοῦ Πρωτάτου στὶς Καρυές, τὴν πρωτεύουσα τοῦ Ἄθωνα.
Ἡ ἔλευση τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ», ἀποτελεῖ ὄντως ἕνα θαυμαστὸ δῶρο τῆς Παναγίας μας πρὸς τὸν εὐλογημένο τόπο μας. Σᾶς ἐξομολογοῦμαι πὼς, ὅταν πρὶν ἀπὸ τρία περίπου χρόνια, νεοεκλεγείς καὶ νεοχειροτόνητος τότε Ἐπίσκοπος, ξεκίνησα τὶς διαδικασίες πρὸς τὴν Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὅρους, αἰσθάνθηκα ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ὅτι ἡ Παναγία μας μὲ καθοδηγοῦσε. Σὰν νὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ ἔλθει καὶ νὰ εὐλογήσει μὲ τὴν ἁγιαστική της χάρη τὸν αἱματοβαμμένο, ἀπὸ τὴν ἡρωικὴ θυσία, τόπο μας.
Ἡ Παναγία μας θὰ τιμήσει τὸ Μεσολόγγι. Θὰ εὐλογήσει καὶ θὰ ἁγιάσει μὲ τὴν Θεομητορικὴ της εὐλογία τὸν Κῆπο τῶν Ἡρώων, πρὶν τὴν μετάβαση στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Νὰὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, ὅπου, γιὰ δέκα ὁλόκληρες ἡμέρες, θὰ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ εὐλογηθοῦμε ἀπὸ τὴν παρουσία της. Ἐνώπιόν Της, τὸ σύνολο τῶν κατοίκων τῆς Ἱερᾶς Πόλεως τοῦ Μεσολογγίου, μὲ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν κατάνυξη ποὺ Τῆς ἁρμόζει, θὰ κλίνει γόνυ δοξολογίας πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο γιὰ τὸ εὐλογημένο ἐπετειακὸ ἔτος ποὺ μᾶς ἀξιώνει νὰ βιώσουμε.
Νοητὰ, θὰ στρέψουμε τὴν προσοχὴ καὶ τὴν προσευχὴ μας σ΄ ἐκείνη τὴν νύκτα τοῦ 982 μ.Χ., ὅταν ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ, μὲ τὴν μορφὴ Μοναχοῦ, παρέδιδε σ΄ ἕνα κελλὶ κοντὰ στὶς Καρυὲς πρὸς ἕναν δόκιμο ὑποτακτικό, τὸν Θεομητορικὸ ὕμνο, χαραγμένο σὲ πέτρινη πλάκα ἀπὸ τὸν ἴδιον:
«Ἄξιὸν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον
καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν».
Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν θαυμαστὴ ἐπίσκεψη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ἡ Εφἐστιος Εἰκόνα τοῦ Κελλίου ἐκείνου ἔλαβε τὴν προσωνυμία «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» καὶ κατέστη ἡ Ἔφορος ὁλοκλήρου τοῦ Ἀγιωνύμου Ὅροῦς.
Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί Ἀδελφοί,
Παιδιὰ μοῦ ἐν Κυρὶῳ ἀγαπημένα,
Ὅλοι μας κατανοοῦμε τὴν ἀξία καὶ τὴν σημασία τῶν Θεομητορικῶν προσκυνημάτων καὶ μάλιστα ἑνὸς τόσο σημαντικοῦ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία κειμηλίου, ὅπως ἡ Ἱερὰ καὶ Θαυματουργὴ Εἰκόνα τοῦ «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ». Μία Εἰκόνα ποὺ ἐλάχιστες φορὲς ἔχει ἐξέλθει τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Σὲ ὅποιον τόπο μεταβαίνει, γίνεται δεκτὴ μὲ τιμὲς ἀρχηγοῦ κράτους καὶ θαυματουργεί. Ποιά ψυχὴ μένει ἀσυγκίνητη μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο τῆς Παναγίας μας; Ποιά καρδιὰ δὲν δακρύζει ἀπὸ εὐγνωμοσύνη καὶ χαρά;
Αὐτὲς οἱ λίγες σκέψεις ποὺ μοιράστηκα μαζί σας σήμερα ἀποτελοῦν προσκλητήριο πίστεως πρὸς ὅλους. Νὰ πλησιάσουμε τὴν Παναγία μας. Νὰ δοξολογήσουμε Τὸν Θὲὸ γιὰ τὴν παρουσία της. Νὰ τὴν προσκυνήσουμε μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα καὶ νὰ ἐναποθέσουμε πάνω στὴν Ἱερά της Εἰκόνα ὅλες τὶς ἀγωνίες μας, ὅλα τὰ πνευματικά μας βάρη καὶ ὅλες τὶς ἐλπίδες μας. Ἡ Παναγία μας δὲν θὰ μᾶς ἀπογοητεύσει. Νὰ εἴμαστε σίγουροι γι΄ αὐτό.
Μὲ δέος καὶ ζέση πίστεως ἂς προσευχηθοῦμε θερμὰ νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Δωρεοδότης Κύριος νὰ βιώσουμε αὐτὴν τὴν πνευματικὴ χαρὰ καὶ εὐλογία, ὥστε ὅλοι μαζί, «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» νὰ ἀναφωνήσουμε:
Τὰ μεγαλεῖα σου Παρθένε, τὶς διηγήσεται; βρύεις γὰρ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
