Λίγο πριν από το Πάθος Του, ο Κύριος κάλεσε τους μαθητές Του και τους ρώτησε τι λέγει ο κόσμος γι’ Αυτόν, αλλά και τι πιστεύουν οι ίδιοι για Εκείνον. Ο Πέτρος τότε, εξ ονόματος των μαθητών, ομολόγησε ευθέως στον Χριστό, ότι «Συ ει ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος» (Ματθ. 16,16). Αυτή η σωτήρια ομολογία χαροποίησε ιδιαίτερα τον Κύριο, ο οποίος τους διαβεβαίωσε πως πάνω σε αυτή την πίστη και την ομολογία για το πρόσωπό Του θα οικοδομηθεί η Εκκλησία Του.
Προτού εισέλθει ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα, σαράντα περίπου ημέρες πριν από τον σταυρικό Του θάνατο, παρέλαβε τους τρεις αγαπημένους Του μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, και ανέβηκαν στο όρος Θαβώρ. Στην παλαιά εποχή συνηθιζόταν τα μεγάλα γεγονότα να λαμβάνουν χώρα στο πλησιέστερο υψηλότερο μέρος, όπως ακριβώς έκαναν και οι ειδωλολάτρες, οι οποίοι τελούσαν τις θυσίες τους πάνω στα βουνά. Ο Χριστός, λοιπόν, φανερώνει το μεγαλείο της δόξης Του πάνω στο όρος αυτό, για να δείξει ότι Αυτός βρήκε το πλανηθέν πρόβατο και το ελευθέρωσε εκ της αμαρτίας, και ότι Αυτός είναι ο πραγματικός Ποιμήν των ανθρώπων, όπως λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.
Το πρόσωπό Του κατά την ώρα της προσευχής Του έλαμψε σαν τον ήλιο, τα δε ενδύματά Του άστραψαν και έγιναν λευκά σαν το φως. Όχι όμως σαν το συνηθισμένο φως, ούτε σαν το φως του ηλίου, αλλά ήταν το άκτιστο Φως το οποίο εξέπεμψε η θεότητα του Χριστού. Οι Μαθητές, δηλαδή, αντίκρισαν δύο ηλίους: τον αισθητό και τον νοητό. Αυτό μας το τεκμηριώνει ο Υμνογράφος σε ένα τροπάριο του Κανόνος της σημερινής εορτής: «Υπεκρύβη ακτίσι Θεότητος, αισθητός ήλιος, ως εν όρει Θαβωρίω, είδέ σε μεταμορφούμενον Ιησού μου· Δοξα τη δυνάμει σου Κυριε». Δηλαδή: «Κρύφτηκε από τις ακτίνες της Θεότητος ο αισθητός ήλιος στο όρος Θαβώρ, σαν σε είδε μεταμορφούμενον, Ιησού μου».
Ξαφνικά, ενώ έλεγαν αυτά, συνέβη και άλλο παράδοξο φαινόμενο. Στο γεγονός αυτό της Μεταμορφώσεως έλαβε χώρα η φανέρωση της Αγίας Τριάδος, όπως έγινε και στον Ιορδάνη ποταμό με τη Βάπτιση του Κυρίου. «Εγένετο νεφέλη και επεσκίασεν αυτούς· εφοβήθησαν δε εν τω εισελθείν εκείνους εις την νεφέλην· και φωνή εγένετο εκ της νεφέλης λέγουσα· ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε» (Λουκ. 9,35). Ο Θεός Πατέρας από τον ουρανό επιβεβαίωνε για μια ακόμη φορά τη θεία υιότητα, και το Άγιον Πνεύμα σαν νεφέλη έδειξε την ανάπαυσή Του στο Πρόσωπο του Χριστού.
Την ίδια στιγμή, δύο μεγάλες σεπτές μορφές της Παλαιάς Διαθήκης φανερώθηκαν εκατέρωθεν του Χριστού, ο Μωυσής και ο Ηλίας, «οφθέντες εν δόξη» (Λουκ. 9,31), ως εκπρόσωποι του Νόμου και των Προφητών, να συνομιλούν μετ’ Αυτού για τα μέλλοντα να συμβούν στα Ιεροσόλυμα, δηλαδή τον Σταυρό και την Ανάστασή Του.
Οι μέγιστες αυτές μορφές είχαν αποχωρήσει από τον κόσμο κατά τρόπο μυστηριώδη. Ο Μωυσής πέθανε και κανείς δεν είδε τον θάνατό του, ούτε και τον τάφο του (Δευτ. 34,6), ο δε Ηλίας δεν γεύτηκε θάνατο, διότι ο Θεός τον ανέβασε στον ουρανό ζώντα με πύρινο άρμα (Δ Βασ. 2,11). Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, οι δύο αυτές μεγάλες προσωπικότητες είχαν την ύψιστη τιμή να δουν τη δόξα του Θεού ενώ ζούσαν. Ο Μωυσής στο όρος Σινά «εισήλθεν εις τον γνόφον, ου ην ο Θεός» (Έξοδ. 20,21), και ο Ηλίας είδε τη δόξα του Θεού στη «φωνήν αύρας λεπτής» (Γ Βασιλ. 19,12).
Όπως, λοιπόν, όλα τα γεγονότα τα οποία μας διηγούνται οι Άγιοι Ευαγγελιστές έγιναν για την σωτηρία μας, έτσι και η Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου έλαβε χώρα για τη δική μας σωτηρία. Η Μεταμόρφωση μας υποδεικνύει την θεότητα του Χριστού και την δόξα την οποία είχε πλησίον του ουρανίου Πατρός Του προ της δημιουργίας του κόσμου. Μέρος της δόξας αυτής φανέρωσε στους Μαθητές Του «καθώς ηδύναντο», όπως λέγει η υμνολογία της Εκκλησίας. Μας υποδεικνύει όμως και ποιός είναι ο σκοπός της δικής μας ζωής. Αυτός είναι να μετέχουμε του Θείου Φωτός, της δόξης του Θεού, της Βασιλείας του Θεού. Διότι, κατά τους Αγίους Πατέρες, η Βασιλεία του Θεού είναι η δόξα Του, είναι το Άκτιστο Φως Του, είναι η θέα του προσώπου του Κυρίου.
Ας παρακαλέσουμε τον Κύριον, λοιπόν, να μας αξιώσει να αγωνιστούμε γι’ αυτό το Φως, το αιώνιο Φως, το άκτιστο Φως, το Φως για το οποίο είμαστε κεκλημένοι.
