«Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου»
(Λουκ. 1, 42).
Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Ὁ μήνας Αὔγουστος εἶναι ὁ μήνας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Παναγίας μας. Ἄν καθ’ ὅλο τό ἔτος ἔχουμε συχνές καί πυκνές ἀναφορές στήν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ἐκεῖ πού κορυφώνεται ἡ δοξολογική, τιμητική καί ἱκετευτική ἀναφορά μας σ’ Ἐκείνη εἶναι κατά τόν μήνα αὐτό, λόγω τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως καί Μεταστάσεώς Της. Ἀπό αὐτό καταλαβαίνουμε γιατί ἡ Ἐκκλησία μας θέσπισε τήν νηστεία πρός τιμήν τῆς Παναγίας μας ἀλλά καί τίς καθημερινές ἱκεσίες μας μέ τούς παρακλητικούς κανόνες.
Ὅταν ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ εὐηγγελίσθη τήν Θεοτόκο στήν Ναζαρέτ, εἶπε πρός αὐτήν· «χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξίν» (Λουκ. 1, 28). Τήν προσφώνησε ὡς «εὐλογημένη», δηλαδή αὐτήν πού δέχθηκε καλό λόγο στό πρόσωπό της, δέχθηκε χαρούμενο μήνυμα ἀπό τόν Οὐρανό, ὅτι «εὗρες γάρ χάριν παρά τῷ Θεῷ· καί ἰδού συλλήψῃ ἐν γαστρί καί τέξῃ υἱόν, καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Λουκ. 1, 30-31). Αὐτό ἔγινε σέ ἀντίθεση μέ τήν Εὔα, ἡ ὁποία δέχθηκε καί ἄκουσε κατάρα, λόγω τῆς παρακοῆς της, ὅτι «πληθύνων πληθυνῶ τάς λύπας σου καί τόν στεναγμόν σου» (Γέν. 3, 16).
Μετὰ τὸν Εὐαγγελισμό της, ἡ Θεοτόκος ἐπισκέφθηκε μετὰ σπουδῆς τὴ συγγενή της, τὴν Ἐλισάβετ, ἡ ὁποία εἶχε συλλάβει υἱό, τὸν Τίμιο Πρόδρομο, πρὶν ἀπὸ ἕξι μῆνες. Καὶ μόλις «ἠσπάσατο», δηλαδή, χαιρέτησε ἡ Παναγία τὴν Ἐλισάβετ, τὸ κυοφορούμενο βρέφος της, ὁ Πρόδρομος, αἰσθάνθηκε τὴν παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τὸν Ὁποῖο ἔφερε στὴν κοιλία της ἡ Παρθένος, καὶ ἀπὸ τὴ χαρά του ἐσκίρτησε. Πνευματικὸ ἦταν αὐτὸ τὸ σκίρτημα, διότι ὁ Ἰωάννης ἐκ κοιλίας μητρός του ἦταν πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, ὅπως εἶχε πεῖ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ στὸν πατέρα του, τὸν Ζαχαρία: «Καὶ Πνεύματος Ἁγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ» (Λουκ. 1, 15).
Ὅταν ὁ Ἰωάννης ἐσκίρτησε, τότε καὶ ἡ Ἐλισάβετ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου, διότι μετέδωσε ὁ υἱὸς στὴ μητέρα του τὸ προφητικὸ χάρισμα καὶ μὲ μεγάλη φωνὴ ἀνεβόησε καὶ αὐτὴ πρὸς τὴν Θεοτόκο: «Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με;» (Λουκ. 1, 42-43). Λέγει ὁ Ἅγιος Θεοφύλακτος πώς «ἡ Ἐλισάβετ ὀνόμασε τὸν Κύριο καρπὸ τῆς κοιλίας τῆς Θεοτόκου, διότι ἄνευ ἀνδρὸς ἔγινε ἡ σύλληψή Του. Τὰ ἄλλα παιδιὰ εἶναι καρποὶ τῶν πατέρων τους, ὁ Χριστός ὅμως, εἶναι καρπὸς μόνης τῆς Θεοτόκου».
Ὁ Ἄγγελος καί ἡ Ἐλισάβετ ἀποκάλεσαν τήν Παναγία μας «εὐλογημένη». Εἶναι ὄντως εὐλογημένη ἀνάμεσα στίς γυναῖκες, διότι εἶναι εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας της, ὁ Χριστός. Ἀπό Ἐκεῖνον ἔλαβε καί αὐτή τήν εὐλογία. Εὐλογημένη καί Κεχαριτωμένη, λοιπόν, ἡ Θεοτόκος, τόσο γιά τό φυσικό ὅσο, καί ἀκόμη περισσότερο, γιά τό πνευματικό Της κάλλος.
Τό πνευματικό κάλλος τῆς Παναγίας εἶναι πρωτοφανές καί ἀνεπανάληπτο στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Καμία γυναῖκα στόν κόσμο δέν εἶχε ὅλες τίς χάρες τοῦ Θεοῦ, ὅλα τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὅλο τό θεῖο κάλλος, πού εἶχε ἡ Παναγία μας.
Γι’ αὐτό καί ἐμεῖς τήν τιμοῦμε, τήν παρακαλοῦμε καί τελοῦμε τίς ἑορτές, τίς Πανηγύρεις καί τίς Παρακλήσεις Της, ἐλπίζοντας στήν προστασία, στήν μεσιτεία καί στίς πρεσβεῖες Της πρός τόν Υἱό Της καί Θεό μας γιά τό ἔλεός Του καί τήν σωτηρία μας, βοώντας πρός αὐτήν: «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
