Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Σήμερα ἑορτάζε,ι ἀγαπητοί μου αδελφοί, «ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος τῶν προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος πρόδρομος τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος». Τό ὄνομά του ἑρμηνεύεται «Θεός Κύριος» ἤ «Θεός ἰσχυρός». Ὁ προφήτης Ἠλίας «ἦν ἄνθρωπος ὁμοιοπαθής ἡμῖν», ἀλλά διακρινόταν γιά τόν ζῆλο του ὑπέρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ζῆλο πού ἔμοιαζε μέ τήν φωτιά, γι’ αὐτό καί ὁ λόγος του, ἡ διδασκαλία του καί ὁ ἔλεγχός του, ἀποτελοῦσε «λαμπάδα καιομένη» καί δικαίως ὀνομάσθηκε «ζηλωτής».
Στηλίτευσε τήν ἀπιστία, τήν ἀνομία, τήν ἀδικία κατά τόν 9ο αἰ. π. Χ. στό πρόσωπο τοῦ βασιλιᾶ Ἀχαάβ καί τῆς βασίλισσας Ἰεζάβελ, ἀλλά δέν ἄφησε ἐκτός τῆς κριτικῆς καί τῆς ἀγωνίας του, καί τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ. Πρῶτο μεγάλο σημεῖο, πού ἔδωσε ὁ προφήτης Ἠλίας, ἦταν ὅτι μέ τήν προσευχή του δέν ἔβρεξε γιά τρεισήμισι χρόνια. Σ’ αὐτό τό διάστημα ὁ Προφήτης κρυβόταν σέ μία σπηλιά, σ’ ἕνα χείμαρρο πέρα ἀπό τόν Ἰορδάνη. Ἐκεῖ ὑπῆρχε λίγο νερό, κι ἕνας κόρακας τοῦ πήγαινε τροφή κάθε πρωί.
Ὅταν στέρεψε τό νερό, ἔφυγε ὁ Προφήτης καὶ πῆγε στά Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας· ὅλα αὐτά μέ ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ φιλοξενήθηκε ἀπό μιά χήρα γυναῖκα, πού εἶχε λίγο ἀλεύρι καί λίγο λάδι, κι ὅμως ἔτρωγαν ὅλο τόν καιρό καί δέν στερήθηκαν τίποτε. Ἡ χήρα γυναῖκα ὅμως, εἶχε ἕνα παιδί τό ὁποῖο ἀσθένησε καί πέθανε. Τότε ὁ Προφήτης προσευχήθηκε καί ἀνέστησε τό παιδί.
Δεύτερο μεγάλο σημεῖο, πού ἔδειξε ὁ Προφήτης Ἠλίας, ἦταν ὅταν πάλι μέ τήν προσευχή του ἔπεσε φωτιά ἀπό τόν οὐρανό. Μέ προσταγή τοῦ βασιλέα Ἀχαάβ, μαζεύτηκαν τετρακόσιοι εἰδωλολάτρες ἱερεῖς, πού τούς προστάτευε ἡ Ἰεζάβελ καί ὁ προφήτης Ἠλίας τούς προκάλεσε σ’ ἕνα διαγωνισμό. Τούς εἶπε καί ἔβαλαν πάνω στό θυσιαστήριο τά ξύλα καί τό σφάγιο γιά θυσία καί ἄρχισαν νά τρέχουν γύρω καί νά φωνάζουν ὅλη τήν ἡμέρα στόν ψεύτικο θεό Βάαλ, γιά νά ρίξει φωτιά· «καὶ οὐκ ἦν φωνὴ καὶ οὐκ ἦν ἀκρόασις».
Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ Προφήτου, ἔκανε δικό του θυσιαστήριο, ἔβαλε καί ἔβρεξαν καλά τρεῖς φορές τά ξύλα μέ νερό καί μέ τήν προσευχή του, ἔπεσε φωτιά ἀπό τόν οὐρανό καί ἀναποδογύρισε καί ἔκαψε ὁλόκληρο τό θυσιαστήριο.
Ὁ προφήτης Ἠλίας ἀξιώθηκε τῆς χάριτος νά μήν πεθάνει, ἀλλά νά περιμένει τήν ἐπάνοδό του στόν κόσμο, λίγο πρίν τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, γιά νά ἐκπληρώσει τήν ἀποστολή του, ἀφοῦ λειτουργήσει καί πάλι προφητικά.
Ἡ δυνάμη τῆς προσευχῆς, λοιπόν, γίνεται φανερή μέσα ἀπό τήν ζωή τοῦ Προφήτου Ήλιοῦ. Ἡ προσευχή, ὡς τρόπος ζωῆς, πού πρέπει νά εἶναι βίωμα στήν ζωή τοῦ χριστιανοῦ. Η προσευχή, ὡς κοινωνία μέ τόν Θεό, δέν πρέπει νά ἀντιμετωπίζεται ὡς «πάρεργο» καί ὅποτε προκύψει, ἀλλά νά εἶναι διαρκής καί καθημερινή ἐμπειρία, ἀφοῦ κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. 5, 17), ἀλλά καί κατά τήν προτροπή τοῦ Κυρίου μας, «γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμὸν» (Ματθ. 26, 41).
Κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ προσευχή διαιρεῖται σέ τέσσερα μέρη: α) στήν δοξολογία τοῦ Θεοῦ, β) στήν εὐχαριστία τῶν εὐεργεσιῶν Του, γ) στήν ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτιῶν, καί δ) στήν αἴτηση πρός σωτηρία.
Ἄς ζοῦμε, ἑπομένως, ἐν προσευχῇ, διότι ὅπως τό ψωμί εἶναι ἡ τροφή τοῦ σώματος, ἔτσι καί ἡ προσευχή εἶναι τροφή τῆς ψυχῆς. Ἀμήν.
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
